میان پست - درددلی با بانو

سلام و بعد از مدتها که دل تنگ شما خوبان و نوشتن های این صفحه بودم،

اجازه می خواهم تا نوشته ی این بار، بدعتی باشد نذر فرشته - بانوی عالم،

هر چند حاصل روزهایی از خرداد گذشته باشد:

فرشته- بانوی ِعالم به قامت آدمی !

مادر کوچک پدر !

یاس مظلوم معطر !

رسم غریبی نیست..

آنها که در جغرافیای ظالم زمان، محکوم می‌شوند

تا همیشه

دل تاریخ را به درد می‌آورند.

 

حالا هر فاطمیه که می‌آید

دلم را شنیدن این جمله می‌لرزاند :

« زهرا، حبیبه ی خداست

و پروردگار

به آمدن اش مشتاق است^[1] »

پدر، شوق بهشتی فراتر دارد مگر

که شما را

به میهمانی بوسه ای

به پیش خود خوانده است^[2]..؟

  

حرفی نیست اما

غریبی این پرواز را

طاقت نداریم.

آخر، پهلوی شما

مظلومیت عالم است...

و روی زمین

از سوگ شما

نمی‌شود گفت

که عرش را

به اشک می‌نشاند.^[3]

  

آری...

مظلومیت، تاریخ پیر و شکسته‌ای دارد بانو

از فصلی که دو نیمه شد

به پهلوی شما و به فرق امیر...

  

مادر فضیلت‌های بی شمار !

مرد نذر !

خانم وفا !

بخشنده ی بی منت !

صاحب صبر کامل ^[4]!

سلاله سلسبیل^[5] !

به وصیت شما

بهشت حق است و دوزخ حق ^[6] !

اما به خدا،

غریبی حرم تان

برای مشتاقان،

انصاف نیست.

آخر

هر فاطمیه که می‌رسد،

اشک‌های گم کرده راهی

در دلها

غریب می‌مانند

که اگر، نشانی حرم تان بود

اقیانوس جدیدی زاده می‌شد

در جغرافیای هستی......

 

نازنین رحمه للعالمین

ما اگر چه دوریم از آن زمان و زمین

شرم مان از اینست که آن روح زیبا را

حتی به وسع، نمی‌شناسیم

چه برسد به شأن...

اما ته ِته ِدلی که محب شماست،

پرنده کوچکی بال بال می‌زند

که پر بکشد

و برسد

به سر سوزنی از معرفت شما..

 

 

---

^[1] به نقل از بحار الانوار، ج 43، ص 179

^[2] حدیثی از حضرت رسول اکرم که هر گاه شوق بهشت می‌کنم، فاطمه را می‌بوسم به نقل از بحارالانوار ج 43 ص 5

^[3] به نقل از بحار الانوار، ج 43، ص 179 که هنگام وداع حسن و حسین 6 و 7 ساله با مادر، فاطمه (س) آهی از دل برکشید و دست‏های خود را باز کرد و آن دو را به سینه‏اش چسباند. ناگهان‌هاتفی از آسمان ندا کرد: « يا اباالحسن، دو فرزندت را بردار که به خدا قسم، آنها ملائکه آسمان را به گریه انداختند.

^[4]شان نزول آیات 7 الی 12 سوره دهر ( انسان ) به نقل از ترجمه تفسیر المیزان، ج 20، ص 212 درمقام فاطمه و علی است که فرمود : « آن بندگان، نيكو به عهد و نذر خود وفا مى كنند و از قهر خدا در روزى كه شر و سختيش همه اهل محشر را فرا گيرد مى ترسند (7). و بر دوستى خدا به فقير و اسير و طفل يتيم طعام مى دهند (8). و (گويند) ما فقط براى رضاى خدا به شما طعام مى دهيم و از شما هيچ پاداش و سپاسى هم نمى طلبيم (9). ما از قهر پروردگار خود به روزى كه از رنج و سختى آن رخسار خلق درهم و غمگين است مى ترسيم (10). خدا هم از شرو فتنه آن روز آنان را محفوظ داشت و به آنها روى خندان و دل شادمان عطا نمود (11). و خداوند پاداش آن صبر كامل (بر ايثار) شان را باغ بهشت و لباس حرير بهشتى لطف فرمود (12) »

^[5] نام چشمه‌ای است در بهشت به نقل از آیه 18 سوره دهر، قرآن

^[6] جملاتی از وصایای کتبی حضرت به نقل از بحارالانوار، ج 43، ص 214